Αγρίμια κι αγριμάκια μου
αν δεν επιβιώσω έως την άνοιξη,
αν το ποτάμι που ως τα τώρα μ' έθρεφε,
στερέψει,
μη λησμονείς το χώμα μου
Σε παλάμες από πλατανόφυλλα
η μοίρα μου ορισμένη
κι αρρώστιας στίγματα την πελεκούν
Τ' αγρίμια που μεγάλωσα
ανήλικα είν' ακόμα στη καρδιά
και θα γυρέψουν να σωθούν,
μία φωλιά από άργιλο και σίδερο
τους πρέπει
Να μου φροντίσεις ως επιθυμώ
τον χαραγμένο μου κορμό
ταξίδι να τον κάνεις
δωσ' του αλμύρα για να πιεί
και για κουμάντο δέσε του
ένα μαύρο μαντήλι
κι άσε τον στη θάλασσα την κόκκινη
για να με μνημονεύει
Πρόσεξε φίλε μου ακριβέ
μη τύχει κι αταξίδευτο κουφάρι
με καρφώσεις,
μη τύχει να σημαδευτώ
από πανούργους κυνηγούς
με χρώματα παραλλαγής
που ξεγελάνε τους απλούς
και τους εντουφεκίζουν
Στο όνομα της λευτεριάς
που η γλώσσα μας γεννάει
απ' του ωκεανού τα πέρατα
θα εγερθούνε θεριστές
λαοί
μικροί, μεγάλοι
και θα στραφούν στο άδικο
να το δολοφονήσουν
Και τότε δες
τις στολές των κυνηγών δες,
στα χειμαδιά όπου κρυφτούν
ματωβαμμένες θα τις βρουν
οι σκώροι που ταΐζουν..
L.N.E
RSS Feed για αυτό το θέμα 1
Τάκης Τσαντήλας Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012 11:18 πμ
''Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε...
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι&
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας :
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!!!'' - Berthold Brecht
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ